Nocą myśli przyklejają się do siebie. Nie pozwalają zasnąć. Wiem z Kim jestem, wiem do Kogo mówię, płaczę, a czasem odwracam się plecami z własnej głupoty. Nie wiem jednak gdzie jestem, lub powinnam być.

Mija rok odkąd pytanie o prawdziwość tego co robię wraca do mnie jak codzienny zachód słońca. Koloryzacja rzeczywistości wystarcza tylko do pierwszego zderzenia ładu z chaosem. Autentyczność wyłania się tylko chwilami, aby później schować się pod płaszczem konwenansów.

... 

Muchomory istnieją tylko w bajkach. Tak sądziła do niedawna Fin'ilien. Może dlatego, że sama jest trochę bajkowa. Żyje w bardzo realnym świecie, ale świat ten sprawia, że boli ją serce, zbyt wrażliwe na normalność. Oczy Fin'ilien dużo mówią, jeśli spojrzy się w nie poza zasłonę zwyczajności.

Jesienią zabiorę ją do lasu i poszukamy największego bajkowego muchomora, żeby zapamiętać jego obraz i namalować światłem na papierze. Może spotkamy Avarich, może posłuchamy jak umiera trawa przed zimą, może Fin'ilien do tego czasu nie ucieknie?